Oranjevereniging Veere

Bigvangen

Zoals hierboven staat geschreven was er weinig variatie in de koninginnedagvieringen. Tot in 1960 het bigvangen als nieuw onderdeel op het programma kwam. De organisatoren hadden er hoge verwachtingen van, doch het pakte heel anders uit. Het evenement vond ’s middags plaats op het sportveld bij de Campveerse toren. In een met kippengaas omheind perk dribbelde een levende met groene zeep ingesmeerde big en de deelnemers moesten al zaklopend proberen hem te vangen. Was dat gelukt dan moesten ze hem vervolgens in een kist in het midden van het perk plaatsen. Dit viel niet mee, omdat de big zo glad was als een aal en de deelnemers door de jute zak gehinderd werden in hun lopen. De ijverige bestuursleden van de Oranjevereniging stonden klaar met chronometers om de juiste tijd op te nemen die iedere deelnemer nodig had om de big te vangen en in de kist te plaatsen. Degene, die dat in de kortst mogelijke tijd zou doen, won de hoofdprijs …….. en dat was de big. Voor een vrolijke noot tijdens het spel zorgde de muziekvereniging Veere’s Genoegen. Het was een pret van jewelste en de big rende van de ene kant naar de andere. Het publiek stond te joelen van plezier als een deelnemer een poging ondernam en languit in het gras kwam te liggen terwijl de glibberige big uit zijn handen gleed. Het festijn duurde echter niet lang, want er waren in de stad ook inwoners, die zich het lot van het arme varkentje aantrokken. Het spel had nauwelijks een kwartier geduurd toen enkele Veerenaren het sportveld opkwamen en de spelleiding namens de Dierenbescherming vriendelijk verzochten om ermee te stoppen. Hierop ging het bestuur van de Oranjevereniging in overleg en uiteindelijk besloot men dan toch maar om er een punt achter te zetten. De Oranjevereniging zat nu echter met een groot probleem. Zij had de big immers gekocht en moest er dus ook vanaf zien te komen, want geen van de bestuursleden had een varkenshok. Al snel werd de oplossing gevonden: de big zou worden verloot. Enkele leden van Veere’s Genoegen togen het stadje in om loten te verkopen waarbij de opbrengst ten goede kwam aan het instrumentenfonds. ’s Avonds vond de trekking plaats en de hoofdonderwijzer van de christelijke school won de big. Maar hiermee is het verhaal nog niet ten einde. Want de schoolmeester, die op de Markt woonde, had wel een stukje tuin, maar geen varkenshok. Dus waar moest hij het biggetje laten? Zonder lang na te denken besloot hij het dier te schenken aan de muziekvereniging. Die liet het varkentje bij een boer onderbrengen en in het najaar kwam de slager die het inmiddels vetgemeste beest slachtte. Het vlees werd in porties verpakt, die vervolgens aan de Veerenaren te koop werden aangeboden. En zo werd het instrumentenfonds van Veere’s Genoegen tot tweemaal toe gespekt, om in slagerstermen te blijven, dankzij een big die zich niet zo gemakkelijk liet vangen.